Dineren onder treurwilg

Veertien jaar al woont Frank op de tjalk Anna. Leonie trok negen jaar geleden bij hem in. „Het was verliefd worden op man en boot tegelijk.’’

Zelfs de meerkoeten die ’sochtends vroeg al luidkeels kond doen van een nieuwe dag gaat Frank van der Wal (38) missen. Al veertien jaar ontwaakt Van der Wal met het kenmerkende geluid van de ‘waterpitbull’. „Dit is de mooiste plek om te wonen,’’ zegt hij. „Het is jammer dat we weggaan.’’

Toen hij de tjalk Anna vond, studeerde hij nog aan de TU Delft. Het studentenhuis was hij zat, dus ging hij op zoek naar iets anders. „Ik zag een boot te koop staan en ging hier een pen lenen om het telefoonnummer te noteren. Toen zei de bewoner dat ook de Anna te koop was.’’

De ligging op het watermaakt het wonen bijzonder. Door de vrije ligging baadt de boot aan alle kanten in het licht. „Er zijn geen rechtstreekse buren. Eigenlijk wonen we in een vrijstaand huis.’’ Zelfs het onderhoud aan de stalen onderkant, eens in de vijf jaar, is een belevenis.

Anna wordt dan met een takel over de Duyvelsgatbrug getild om de tocht naar de werf te vervolgen. Daar wordt ze aangesloten op alle voorzieningen. „Dan woon je een week daar.’’ Leonie Zweekhorst (31) was er de laatste keer bij. Zij woont nu negen jaar bij Van der Wal. „Het was verliefd worden op man en boot tegelijk. Dit is echt ons oord.’’

Maar nu Lise (1,5) er is en de hoeveelheid spulletjes toeneemt, kiezen Van der Wal en Zweekhorst toch voor een stenen huis in het Westerkwartier. Daar is wel een tijd overheen gegaan. „We vertrekken met pijn in ons hart.’’ Een jaar lang is gewikt en gewogen. Kan er een kamertje bij? Een uitbouw misschien? Zweekhorst: „Het was een zoldertje met een laag plafond geworden. Dat wil je niet voor je kind.’’

Toch roemen Van der Wal en Zweekhorst steeds de ‘ruimte’ van het wonen op Anna. Het gebrek aan meters vloeroppervlak wordt ruimschoots gecompenseerd door ‘een gevoel van vrijheid’. Vaak eet het gezin op de kade, onder de grote treurwilg die het fietspad overkapt.

Omdat hier de Kantoorgracht versmald is tot een enkel fietspad zijn langsrijdende auto’s uit den boze. En door het hoge groen, waarboven vrolijk wapperend wasgoed hangt, genieten de woonbootbewoners een hoge mate van privacy. „Aan de overkant lopen veel voorbijgangers, maar die kijken zelden binnen.’’

Nadelen zijn er ook, wil Zweekhorst niet ontkennen. „Straks kan Lise in de tuin spelen zonder in de gracht te vallen.’’ En dan zijn er twee slaapkamers in plaats van één. En, niet onbelangrijk, in de winter hoeven ze niet noodgedwongen naast de kachel te zitten. Maar, vinden de vrienden ook: „Dat is wel onze favoriete plek in huis.’’