De tafel als het middelpunt

Mieke Hulsebosch heeft een ’luisterpraktijk’ in haar woning. Ook ontvangt ze er mensen in het kader van ’Gast aan Tafel’.

De parterre van Mieke Hulsebosch aan de Borneostraat is van verre herkenbaar aan een uitnodigend bankje en fraai geveltuintje. „Pas op het afstapje,’’ zegt de bewoonster. De houten vloer in haar smaakvolle woonkamer blijkt veertig centimeter verlaagd, waardoor de ruimte tegelijkertijd hoger en intiemer is geworden. Kunst van Congolese kunstenaars aan de muur, een open haard op ooghoogte en veel spiegels. „Dit is een huis vol illusies,’’ stelt Mieke Hulsebosch, terwijl ze een spiegel draait waardoor de reflectie weer een heel ander beeld creëert. Als de zon op de kroonluchter met Swarovski-kristallen schijnt, flikkeren gekleurde lichtjes in het hele huis.

Kortom, een bijzondere woning. Maar bij lange na niet zo bijzonder als de eigenaresse zelf. Dezer dagen staat ze in de publiciteit vanwege de oprichting van haar Luisterpraktijk, waar ze mensen gelegenheid geeft vrijuit te praten. Een jaar of zes geleden stond ze al eens in de krant toen ze net was begonnen met het succesvolle project ‘Gast aan tafel’ (Ceci n’est pas un restaurant, vermeldt een bordje bij de voordeur). Sindsdien vormt haar woning een ontmoetingspunt voor zakenmensen, dichters, schrijvers, vriendengroepen en dergelijke. Al dan niet bekende koks bereiden het diner, terwijl de gasten zich laten verwennen tijdens het netwerken aan tafel. „Meestal bouw ik een verrassing in. Een optreden van een chansonnier, een poëet, alles is mogelijk,’’ vertelt Hulsebosch. Ze beschikt over een enorm netwerk. Nadat ze tien jaar in Parijs had gewoond, werkte ze ongeveer evenveel jaar voor Sopexa, een promotiebureau voor Franse landbouwproducten en levensmiddelen. Onder veel meer organiseerde ze exposities en beurzen, richtte een gastronomisch genootschap op en schreef ze. Van het culinair vakwoordenboek tot leerstof voor koks in opleiding.

Ondertussen werkte ze ook als beëdigd tolk in de Franse taal voor politie en justitie. In 2003 werd ze gevraagd onderzoek te doen naar schendingen van de mensenrechten in de Democratische Republiek Congo. Samen met twee rechercheurs maakte Hulsebosch een aantal dienstreizen naar dit Afrikaanse land om bewijsmateriaal te verzamelen tegen een beul onder het regime van dictator Mobutu, die uiteindelijk in Nederland is berecht.

„Ik was nooit in Afrika geweest. In Congo heerste chaos en anarchie. Tergelijkertijd was het een groot feest. Ik heb het land echt in mijn hart gesloten.’’ Wat dat inhoudt? Onder andere dat ze een boek schrijft over Congo en dat ze de Stichting AOC oprichtte, die scholen in Congo voorziet van leermiddelen.

„Daar zamelt inmiddels de halve Archipelbuurt geld voor bijeen,’’ aldus een dankbare Hulsebosch. „Het is dan ook een fantastische wijk. Als ik op mijn bankje voor mijn huis zit, gebeurt er van alles. Ik ben nu eenmaal een vrouw van mensen. En deze plek beklijft mij.’’